Oczekuje się, że w sezonie 2026-27 Blackhawks ponownie będą jedną z najmłodszych drużyn w NHL, a na tych nielicznych weteranach, którzy pozostaną, spoczywać będzie duża odpowiedzialność, aby pomóc drużynie zbliżyć się do walki o play-offy. Jeśli chodzi o to, którzy konkretnie doświadczeni gracze pozostaną w drużynie, to jest to kwestia, którą generalny menadżer Kyle Davidson i zespół muszą rozstrzygnąć tego lata. Jest to znacznie pilniejsze pytanie w grupie napastników niż w obronie, gdzie Matt Grzelcyk jest jedynym starszym graczem w formacji defensywnej, który potrzebuje nowego kontraktu, aby powrócić w przyszłym sezonie.
W ataku Tyler Bertuzzi ma jeszcze dwa lata do końca obecnie obowiązującej umowy, ale Blackhawks powinni czuć się z tym komfortowo, biorąc pod uwagę jego występy w sezonie 2025-26. Ryan Donato również miał dobry pierwszy rok w ramach nowego kontraktu, biorąc pod uwagę rolę, jaką odgrywał w dolnej szóstce ataku. Poza Bertuzzim i Donato, nie było jednak zbyt wielu powodów do zadowolenia, jeśli chodzi o weteranów, którzy mają znaleźć się w składzie drużyny na przyszły sezon. Teuvo Teravainen i Andre Burakovsky nie zapewnili Connorowi Bedardowi i Frankowi Nazarowi wystarczającego wsparcia w pierwszej szóstce, co pozostawia pewną niepewność co do ich przyszłości. Obaj mają kontrakty na jeszcze jeden sezon, a Blackhawks mogą zatrzymać ich, aby osiągnąć minimalny pułap wynagrodzeń, ale nie ma żadnych gwarancji, że tak zrobią.
W obliczu rosnącej presji, by klub znów stał się liczącą drużyną w NHL, Blackhawks w przyszłości nie mogą sobie pozwolić na tak fatalną grę kluczowych członków zespołu. W poprzednich okresach między sezonowych, decyzja o zatrzymaniu zarówno Teravainena, jak i Burakovsky’ego byłaby dla kierownictwa łatwa. Ale teraz, gdy stawka jest wysoka? Podjęcie właściwej decyzji staje się znacznie ważniejsze.
Oto ostatnia część ocen graczy za sezon 2025-26, w której przedstawiamy siedmiu doświadczonych napastników. W przypadku każdego gracza ponownie uwzględniono oczekiwania przedsezonowe.
Tyler Bertuzzi
Bertuzzi miał znacznie lepszy drugi sezon w Chicago, strzelając rekordowe w karierze i najlepsze w drużynie 32 bramki w 79 meczach. Jego 58 punktów uplasowało go na drugim miejscu za Connorem Bedardem i było drugim najlepszym wynikiem w jego dziewięciu sezonach w NHL. Był również liderem Blackhawks z 11 bramkami w przewadze, z których większość była wynikiem jego doskonałych umiejętności gry przed bramką. Bert był nie tylko znacznie bardziej niezawodny w ataku w sezonie 2025-26, ale także dodał dodatkowy bieg do swojej gry z dala od krążka. Był znacznie bardziej konsekwentny we wszystkich trzech strefach i bardzo skuteczny w walce przy bandzie oraz w przepychankach. Te aspekty z pewnością nie umknęły uwadze sztabu trenerskiego ani jego kolegów z drużyny, ponieważ nosił literę „A” w końcowej fazie sezonu po tym, jak Nick Foligno, Jason Dickinson i Connor Murphy zostali sprzedani przed zamknięciem okienka transferowego. Tyler nie jest najbardziej wygadanym graczem w szatni, ale to, jak wykonuje swoją pracę na lodzie, mówi za siebie wszystko. Dzięki nowej, nieustającej energii oraz intensywności w forecheckingu i backcheckingu, jest świetnym przykładem dla młodych Blackhawks, którzy uczą się, co trzeba zrobić, by odnieść sukces na najwyższym poziomie. Bertuzzi ma jeszcze dwa lata do końca obecnego kontraktu i ciekawie będzie zobaczyć, czy utrzyma ten poziom gry przed wygaśnięciem umowy w 2028 roku. Na razie ugruntował swoją pozycję jako jeden z sześciu najlepszych skrzydłowych, ale w przyszłym sezonie będą wobec niego większe oczekiwania. Aby Blackhawks mogli zrobić kolejny krok jako drużyna, Bertuzzi musi ponownie stać się skutecznym graczem dwukierunkowym w sezonie 2026-27.
Ocena: 5-
Ilya Mikheyev
Mimo że Blackhawks zajęli drugie miejsce od końca przez dwa sezony z rzędu, Ilyi Mikheyevowi udało się zakończyć każdy z nich z dodatnim wynikiem w klasyfikacji plus-minus. Jako drużyna, Hawks mieli w sezonie 2025-26 bilans bramkowy na poziomie -62, ale Mikheyev, mimo że pełnił rolę defensywną, zakończył sezon z wynikiem +2 w 79 meczach. To było imponujące osiągnięcie 31-letniego weterana. Mikheyev był głównym czynnikiem decydującym o tym, że Blackhawks mieli w tym sezonie jedną z najlepszych formacji penalty kill w NHL, ponieważ połączenie jego gabarytów i szybkości siało spustoszenie, gdy jego drużyna grała w osłabieniu. Był prawdziwym utrapieniem dla rywali, często zmuszając ich do strat dzięki swojej presji. Mikheyev zawsze wydaje się grać aktywnie kijem i zajmuje właściwe pozycje w obronie. W ataku nie dorównał wynikowi 20 bramek, które strzelił w swoim pierwszym roku w Blackhawks, ale i tak zajął trzecie miejsce w drużynie z 18 golami. Był też czwarty w zespole z 36 punktami, co było wynikiem lepszym niż Andre Burakovsky i Teuvo Teravainen, którzy mieli większe możliwości grając w pierwszej szóstce ataku. Ilya spędził większość sezonu w trzeciej linii i był bardziej skutecznym graczem ofensywnym. Ponieważ tego lata Rosjanin stanie się nieograniczonym wolnym agentem, generalny menadżer, Kyle Davidson, bardzo jasno dał do zrozumienia, że chce zatrzymać Mikheyeva w drużynie. Nie wiadomo jeszcze, czy obie strony dojdą do porozumienia, ale utrata tego gracza byłaby poważnym ciosem dla Blackhawks. Mikheyev nie odniósł wielu zwycięstw w Chicago, ale gra w stylu, który prowadzi do zwycięstw. Zatrzymanie go wydaje się dla Davidsona koniecznością.
Ocena: 5-
Teuvo Teravainen
Podczas gdy Bertuzzi i Mikheyev odnieśli w minionym sezonie indywidualne sukcesy jako weterani, nie można tego samego powiedzieć o Teravainenie. Jego 35 punktów to najniższy wynik, jaki kiedykolwiek zanotował w pełnym sezonie NHL, a ostatni raz miało to miejsce w sezonie 2015-16, jego pierwszym na poziomie zawodowym. Tylko 15 z jego 35 punktów padło w sytuacji równowagi sił, co jest dość fatalnym wynikiem, biorąc pod uwagę, że wystąpił w 75 meczach. Spośród wszystkich zawodników Blackhawks, którzy rozegrali co najmniej 50 meczów, Teravainen miał najgorszy wskaźnik bramek zdobytych, ponieważ podczas gry w pełnym składzie był na lodzie przy 24 bramkach zdobytych i 44 straconych (35,29%). Umiejętności rozgrywania, które zaprezentował w sezonie 2024-25, nie były widoczne przez większość rozgrywek, a jego 21 asyst to najniższy wynik w karierze. Jedynym powodem, dla którego Teravainen zajął piąte miejsce w klasyfikacji punktowej Blackhawks, był jego czas spędzony na lodzie i rola w drużynie. Pomimo braku skuteczności, Fin spędzał średnio prawie 18 minut na mecz i grał w najlepszej formacji drużyny w przewadze. Był przeciętny jako rozgrywający w power play, ale zrobił wystarczająco dużo, aby zebrać 19 punktów w przewadze, co stanowiło większość jego dorobku w tym sezonie. Teravainen ma jeszcze kontrakt na jeden sezon i może to być jego ostatni w barwach Blackhawks, o ile nie nastąpi mocny powrót w sezonie 2026-27. Jego rola może się również znacznie zmienić w przyszłym roku, biorąc pod uwagę napływ młodych graczy na scenę profesjonalną.
Ocena: 2
Andre Burakovsky
Dla Burakovsky’ego pierwszy sezon w Blackhawks to prawdziwa historia dwóch połówek. W pierwszych 38 meczach, zanotował 10 bramek oraz 19 asyst, zdobywając 29 punktów i wyglądał solidnie, jako partner Bedarda w pierwszej linii ataku. Jednak w ostatnich 37 występach, był zdecydowanie najgorszym graczem w drużynie, strzelając tylko jedną bramkę i dodając zaledwie trzy asysty, co dało mu cztery punkty. W tym okresie miał również bilans -23. Druga połowa sezonu Burakovsky’ego była jeszcze gorsza, biorąc pod uwagę, że przez cały czas, aż do ostatnich kilku tygodni sezonu, mimo swoich słabych wyników, pozostawał w pierwszej linii z Bedardem. Jego drastyczny spadek formy z pewnością nie pomógł Bedardowi wrócić do siebie sprzed kontuzji, kiedy to należał do czołowych strzelców ligi. Fatalne decyzje Szweda i częste straty krążka, tylko utrudniały sytuację Bedardowi. Obecny kontrakt Burakovsky’ego obowiązuje jeszcze przez rok, ale ze względu na jego fatalny finisz w sezonie 2025-26 istnieje szansa, że latem zostanie wykupiony. Burakovsky może również zostać odesłany do Rockford w przyszłym sezonie, chyba że pokaże oznaki ożywienia podczas obozu treningowego i przedsezonowych rozgrywek. Gdyby Blackhawks zdecydowali się z nim rozstać, nikt nie miałby im tego za złe. Burakovsky otrzymał wszelkie możliwe szanse, by odwrócić sytuację, ale po prostu nie był w stanie tego zrobić.
Ocena: 2
Ryan Donato
Przyjście Burakovsky’ego w ostatnim okresie międzysezonowym oznaczało, że Donato nie będzie grał u boku Bedarda w pierwszej linii, tak jak to miało miejsce przez cały sezon 2024–2025, w którym osiągnął najlepsze wyniki w swojej karierze we wszystkich kategoriach. W tej sytuacji powtórzenie wyniku 30 bramek i 60 punktów, było dla Donato praktycznie niemożliwe. Przez cały rok grał praktycznie wyłącznie w dolnej szóstce ataku, a mimo to zakończył sezon z przyzwoitym wynikiem 15 bramek i 15 asyst, co dało łącznie 30 punktów. To już czwarty raz w ciągu ostatnich pięciu sezonów, kiedy Donato zakończył sezon z wynikiem między 27 a 31 punktami, więc utrzymał się na swoim standardowym poziomie. Z analitycznego punktu widzenia, Donato był jednym z lepszych graczy drużyny w obu fazach gry, zajmując trzecie miejsce pod względem wskaźnika Corsi wśród wszystkich zawodników, którzy rozegrali co najmniej 50 meczów. W grze w równowadze sił Blackhawks przegrywali 36:48, gdy Donato był na lodzie, co jest przyzwoitym wynikiem, biorąc pod uwagę jego rolę defensywną w trzeciej linii ataku. Sezon 2025-26 był pierwszym z nowego czteroletniego kontraktu Donato o wartości 16 milionów dolarów (4 miliony dolarów średnio rocznie) i spełnił on oczekiwania związane z tą umową. Był zaufanym graczem defensywnym i jeszcze bardziej ugruntował swoją pozycję jako lider w szatni. Jeśli uda mu się zdobyć 20 bramek w sezonie 2026-27, znacznie pomoże to Blackhawks zrobić krok we właściwym kierunku.
Ocena: 3+
Andrew Mangiapane
Po przejściu z Edmonton Oilers, tuż przed zamknięciem okienka transferowego, z powodu kontuzji, Andrew Mangiapane wystąpił w barwach Blackhawks tylko w 10 meczach. Kiedy już znalazł się na lodzie, wykazał się chęcią do walki w starciach po gwizdku i nigdy nie unikał wchodzenia w trudne obszary, czego brakowało wielu napastnikom. Było to bardzo doceniane w szatni. Mangiapane grał wyłącznie w dolnej szóstce ataku, zdobywając jedną bramkę i jedną asystę, co dało mu dwa punkty w 10 występach. Nie ma się czym chwalić, jeśli chodzi o jego grę ofensywną, ale nie dano mu też szansy, by zabłysnął w tej dziedzinie. Średnio spędzał na lodzie zaledwie 11:54 minut. Blackhawks będą mieli nadzieję dowiedzieć się więcej o Mangiapane, zanim będą musieli podjąć decyzję o jego przyszłości tego lata. Ma jeszcze roczny kontrakt o wartości 3,6 mln dolarów, na które nie zasługuje, ale ta kwota może pomóc drużynie osiągnąć minimalny pułap wynagrodzeń. Podobnie jak Burakovsky, Mangiapane może zostać wykupiony w przerwie między sezonami lub trafić na listę odrzutków i zostać oddelegowany do Rockford. Czas pokaże, ale Mangiapane prezentował się przyzwoicie podczas swojego krótkiego pobytu. To może dać mu szansę na dołączenie do drużyny jesienią.
Ocena: 4-
Sam Lafferty
Sam Lafferty wystąpił w zaledwie 29 meczach w tym sezonie, ponieważ był wykorzystywany głównie jako 13 napastnik drużyny. Kiedy już znalazł się w składzie, grał w czwartej linii, z wyjątkiem swojego ostatniego występu, w którym, co dziwne, zagrał jako obrońca. W sezonie zdobył jedną bramkę i zaliczył jedną asystę, z wynikiem -2. Lafferty miał przyzwoite statystyki jak na gracza czwartej linii, z wynikiem Corsi na poziomie 47,34%, a na lodzie w grze w równowadze, zanotował siedem bramek przy dziewięciu straconych. Jest przyzwoitym defensywnym napastnikiem i może grać zarówno jako środkowy, jak i skrzydłowy. W ataku jego szybkość daje mu pewne okazje do zdobycia bramki, ale wciąż brakuje mu wykończenia. Sam, który 1 lipca stanie się nieograniczonym wolnym agentem, prawdopodobnie trafi na otwarty rynek w poszukiwaniu miejsca, gdzie będzie mógł liczyć na więcej czasu gry. W wieku 31 lat może to być łatwiejsze do powiedzenia niż do zrobienia, ale jasne jest, że nie ma dla niego miejsca w przyszłych planach Blackhawks.
Ocena: 3